Ładowanie EV a VAT: dostawa energii w centrum uwagi

TSUE wskazał, że choć proces ładowania obejmuje także udostępnienie infrastruktury (punkt ładowania), narzędzia autoryzacji/płatności (aplikacja, karta) oraz czynności pomocnicze (obsługa techniczna), to z perspektywy nabywcy kluczowy rezultat to nabycie określonej ilości energii. W konsekwencji, pozostałe elementy są zwykle pomocnicze wobec dostawy energii.

false

© Martini Tax

Ta kwalifikacja ma istotne skutki dla miejsca opodatkowania. Jeżeli przyjmiemy, że zasadniczo dochodzi do dostawy towaru (energii) „bez wysyłki/transportu”, to miejsce opodatkowania jest co do zasady tam, gdzie energia jest dostarczana nabywcy, czyli praktycznie: w państwie, w którym następuje ładowanie (lokalizacja punktu ładowania). Trudności pojawiają się w modelach z pośrednikiem (np. w przypadku karty flotowej platformy prowadzonej przez podmiot zagraniczny), gdzie pojawia się pytanie, czy pośrednik jest jedynie agentem rozliczeniowym, czy też „odsprzedaje” energię (łańcuch dostaw). Taki przypadek był przedmiotem rozstrzygnięcia NSA w sprawie I FSK 960/23. W niniejszej sprawie sąd wskazał, że dostawa prądu przez operatora stacji ładowania prądu do samochodów elektrycznych na rzecz zagranicznego pośrednika mającego siedzibę w innym państwie UE powinno być państwo siedziby tego podatnika a nie Polska.

Problemem jest brzmienie ustawy o VAT, którego literalne brzmienie ogranicza zasadę opodatkowania w państwie pośrednika wyłącznie do dostaw prądu w ramach systemu elektroenergetycznego (co zgodnie z prawem energetycznym nie jest spełnione w przypadku opisywanego modelu). Tymczasem Dyrektywa VAT nie odnosi się do pojęć z zakresu prawa energetycznego, lecz funkcjonalnie do przypadków dostaw w ramach jakiejkolwiek sieci („jakiejkolwiek sieci połączonej z takim systemem dostawy energii elektrycznej”). Pojawiły się już plany, żeby zmodyfikować ustawę o VAT w tym zakresie.